Organiseer uw reis

Camino de Santiago via Jaca. Van Sangüesa naar Monreal

Camino de Santiago
Wandelsport

Multimedia

Sangüesa
Sangüesa
Monreal
Monreal
Sangüesa
Vanaf de brug van Sangüesa volgen we de weg naar Pamplona om de afslag naar Rocaforte te nemen. Na een aantal meter verlaten we de geasfalteerde weg en nemen we een pad dat langs een papierindustrieterrein loopt. De oude weg loopt omhoog naar het dorpscentrum van Rocaforte, gelegen op de voorzijde van een gebergte, hangend boven de vallei. In dit dorp, dat "Sangüesa la vieja" (het oude Sangüesa) wordt genoemd, vormt de schoonheid van zijn straten en oude huizen een contrast met het industriële landschap van de onmiddellijke omgeving.

Vanaf het laag gelegen gedeelte van Rocaforte wordt de weg vlakker tot aan een bergkloof, waarlangs men naar beneden loopt. Aan het begin, rechts van ons, lopen we het indrukwekkende, reeds in vervallen staat verkerende gebouw van het Oratorium van San Bartolomé voorbij. Iets verderop lopen we langs de Fuente de San Francisco, een gezellig plekje om even uit te rusten. Na de klim komen we bij een ruime, glooiende vallei die wordt geflankeerd door twee gebergten, waarvan er een, het Salajones-gebergte, wordt gekroond door de windmolens van het windmolenpark. We lopen door wijngaarden en korenvelden met oude door de tijd vervallen en in onbruik geraakte veekralen.

Na de beek de Aibar komen we bij de Cañada Real die van Murillo el Fruto naar Salazar loopt, haaks op onze route, vanaf waar de vallei smaller wordt en de route landelijker.

Via een graspad gaat de route moeiteloos verder bergopwaarts door het dal en komt langs een populierenbos zonder rivier. Bijna op de Alto lopen we onder de weg door en beklimmen we de laatste helling via een steenachtig pad. Op de andere helling, strekt zich voor onze voeten de Cuenca de Lumbier uit en, op de achtergrond, als het een heldere dag is, wordt het silhouet van de Pyreneeën afgetekend.

Via de noordkant loopt het pad bergafwaarts tussen een stuk met jonge pijnbomen door, in het begin in de buurt van de autoweg. Als we de bescheiden bergpas van San Babil hebben bereikt, loopt het pad door een herbebost stuk met volwassen lariksen af naar een bergkloof waar zich een grindpad bevindt dat snel weer wordt verlaten voor een smal pad. De route loopt een heel stuk over de helling van een berg met grove dennen, eiken en buksen, waar nog de contouren van oude landbouwgronden te zien zijn. Op deze manier bereikt men het valleitje van Olatz, waar we via een onverharde weg omhoog lopen.

Een smalle doorgang op de weg wijst op de ingang van Olatz, de naam van een onbewoond middeleeuws dorp uit het eind van de vijftiende eeuw, dat zoals zovele andere dorpen waarschijnlijk ten gevolge van de pest is uitgestorven. Thans is dit een klein dal met een smalle strook bouwgrond en hellingen met dichte bossen. De Camino loopt verder door de vallei via een zandpad totdat de metalen uitgang wordt bereikt. Hier bevindt zich een stevig pad dat we na luttele kilometers verlaten via een kleine weg die een dennenbos ingaat. De route verandert weer van vallei en we lopen Ibargoiti binnen. Nadat we de landbouwgronden achter ons hebben gelaten, brengt een landweggetje ons vreedzaam naar Izco.

Vanuit Izco loopt de rechtstreekse route langs een landweggetje naar Abínzano. Links van ons, boven de Sierra de Izco, draaien de gigantische wieken van een windmolenpark.

Als we het oude dorpscentrum van Abínzano zijn doorkruist, gaat de route verder via een landweggetje langs een aantal veestallen. Dit landweggetje loopt langs een heuvelachtig gebied met voortdurend beklimmingen en afdalingen langs grote graanvelden, tussenliggende eikenbosjes en frequente riviertjes, die het landschap met hun rijen populieren verlevendigen. De richting van onze route wordt bepaald door de enorme berg de Elomendi (Higa de Monreal) die zich op indrukwekkende wijze verheft. Aan de andere kant van de vallei bevindt zich het minder ranke berggebied van de Peña Izaga, waar we op de top de kapel van San Miguel kunnen ontwaren.

Via de brug Puente Grande over de rivier de Elorz bereiken we Salinas de Ibargoiti.In Salinas, voordat u bij de kerk komt, loopt een ongeasfalteerde weg richting de rivier de Elorz omlaag. We waden door deze bedding zonder brug, wat een probleem kan zijn in periodes wanneer het water hoog staat. Via de linker rivieroever loopt de weg een schaduwrijk bos in, met eerst pijnbomen en daarna eiken. Dichtbij Monreal steekt de weg de rivier de Elorz weer over, deze keer via een loopbrug, waarna we via de verharde straten het dorp inlopen.

Un portillo en el camino nos indica la entrada a Olatz, nombre de un pueblo medieval deshabitado a finales del siglo XV. En la actualidad es un pequeño valle con su fondo ocupado por una estrecha lengua de cultivo y las laderas pobladas de densos bosques. El camino continúa remontando el valle por una pista de tierra hasta alcanzar el portillo metálico de salida, donde encontramos una pista afirmada que, a los pocos metros, dejamos por un menguado camino que entra en un pinar. Una vez más, la ruta cambia de valle; entramos en Ibargoiti. Al salir a terreno cultivado, una pista agrícola conduce plácidamente a Izco.

Otra ruta alternativa para conocer la Foz de Lumbier es, saliendo de Sangüesa por el puente de hierro, continuamos hacia Liédena para entrar en la foz, la cruzamos y salimos en dirección al alto de Loiti para retomar el camino en Izco.

De Izco por pista agrícola a Abínzano. A nuestra izquierda, sobre la Sierra de Izco, giran las aspas gigantes de un parque eólico. Cruzado el casco urbano de Abínzano, el camino sale junto a unas naves ganaderas por pista agrícola. Ésta discurre por un trazado de continuas subidas y bajadas entre campos de cereal, bosquetes de roble intercalados y frecuentes regatas, que con sus hileras de chopos alegran el paisaje.

Marcando la dirección de nuestra ruta, se alza imponente la Higa de Monreal. Al otro lado del valle, menos esbelta, se halla la masa montañosa de Peña Izaga, en cuya cresta reposa la ermita de San Miguel.

Por el Puente Grande sobre el río Elorz, llegamos a Salinas de Ibargoiti. Antes de llegar a la iglesia, un camino de tierra baja hacia el río Elorz, cauce que vadearemos con la ayuda de un puente. Por la margen izquierda del río, el camino se interna en un paraje de bosque umbroso, primero de pinos y luego de robles. Cerca ya de Monreal, el camino vuelve a cruzar el río Elorz, esta vez por puente peatonal, y entra por las calles empedradas del pueblo.
[+ informatie]

Beginpunt: Sangüesa

Eindpunt: Monreal

Catalogisatie wandelpad: Overig

Type pad: Grind, Onverhard

Vorm: Lineair

Diensten

  • Bar
  • Bewegwijzering
  • Bron

Opmerkingen

¿Qué ver y qué hacer al terminar la etapa?

- Paseo por Monreal: calle del Burgo, acogedora y enlosada con cuidadas viviendas
- Visita de la iglesia Nuestra Señora de la Natividad (en verano abierta de 10:30 a 13:00 y de 17:30 a 20:00. En invierno sólo antes de la misa.
- Baño en la piscina de Monreal en verano (de junio a septiembre) Precio de entrada: se cobra el precio íntegro. No hay descuentos especiales para peregrinos.
- Comida y/o cena en el centro parroquial (sociedad del pueblo)


Otros datos de interés:

- Para consultar información: Albergue de peregrinos y centro parroquial
- Para sellar la credencial: Albergue de peregrinos y centro parroquial
?Para comprar y/o desayunar: Tienda "Comercio a Mano"
?Esta ruta atraviesa campos de cereal y viñedo y las sombras escasean, lleva agua suficiente y protégete del sol.

Transport

Desde Pamplona tomar la A-21, desviarse en la salida 39 y continuar por la carretera N 240 y NA 127 hasta Sangüesa.

Tijden, data en prijzen zijn oriëntatief. U wordt aangeraden om voor bevestiging contact op te nemen met de verantwoordelijke instantie.

Parktische informatie

  • Interessante links
  • Themapad *Pelgrimsroute naar Santiago de Compostela
  • Lengte 26,5
  • Moeilijkheidsgraad Middelhoog
  • Hoogteverschil 411 m